• Bloeiend roest - installatie

    17 september 2014

    In mijn atelier verzamel ik materialen en vondsten om te verwerken in schilderijen. Vrienden en bekenden verzamelen driftig mee en komen met de meest bizarre vondsten aanzetten. Dat varieert van een doos oud gereedschap van hun overleden opa tot een verse vossenhuid, geschoten bij de Oostvaardersplassen. Eigenlijk zeg ik overal 'ja' tegen ook al is het groot, zwaar of vies. Van de elandenhuid en vossenhuid heb ik een schilderij gemaakt dat ik ooit in Kadmium Delft heb geëxposeerd tijdens de tentoonstelling 'Van huid tot haar'. Inmiddels is de huid vergaan en zit er een groot gat in het schilderslinnen. Dat heb je met organische materialen, die blijven voortleven. Hoewel de elfenbankjes uit het werk 'Wortelstelsels' nog steeds stand houden. 

    In een grote bananendoos verzamel ik oud roest. Een paar jaar geleden ben ik naar de sloop gegaan in de buurt van het industrieterrein en heb me vergaapt aan het prachtige geplette metaal. Mijn verzameling bevat van alles: computeronderdelen, roestige roosters, geplet staal, ouderwetse hamers. Er is alleen een probleem: de objecten zijn te groot om in een tweedimensionaal kunstwerk te bevestigen. En om nu opeens installaties te gaan maken...dat was tot voor kort een brug te ver. Totdat ik een gelijkgestemde ziel ontmoet. Een vrouw die van alles verzamelt en meedoet aan de ZomerSchilder4Daagse in mijn atelier. Er is een klik. Ze vertelt zo enthousiast over haar kleine installaties in de tuin en op balkon. 'Zo raak ik van mijn troep af. Soms wordt er wel eens wat gepikt maar dan hang ik er gewoon weer iets bij.' Dit geeft mij het zetje. Ik stapel mijn dozen op, laad ze in de auto en breng ze thuis. Niet onbelangrijk in dit verhaal is mijn handige man die in het maakproces een cruciale rol heeft gespeeld. Bovendien waren wij net 16 jaar getrouwd. In plaats van een etentje bij kaarslicht hebben wij een hele zondag staan knutselen in onze eigen voortuin. Passen en meten. Ik doe het kijkwerk en hij het schroefwerk. Zo groeit onze installatie waarin het kacheldeurtje van de overbuurman verstopt zit en het ovenrooster van de buurvrouw. We kijken elkaar aan. Dit is het eerste kunstwerk in onze wijk Voordorp. Vijftien jaar geleden was er een subsidiepotje voor een kunstwerk maar vanwege de fallusachtige vorm is dat toen weggestemd. Wij hebben nu onze eigen kunst 'handmade' gewoon in de voortuin van kunstenaar en timmerman.
    Elke ochtend als ik de gordijnen opentrek, glimlacht het roest me toe. Bloeiend roest. Dankzij het skelet van de fluweelboom die de installatie draagt, heeft het beeld zijn uiteindelijke vorm gekregen. Binnenkort kleurt de bladerenkroon herfstig rood, geel en oranje. In het voorjaar zal onze huwelijkstotem opnieuw uitlopen met groen blad.Meer foto's op Flickr

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 796 keer bekeken

  • Zee van staal

    17 september 2014

    's Nachts vind ik de Franse gast terug op het parkeerterrein. Haar rolkoffer staat eenzaam te wachten terwijl ze in lichte paniek 112 belt. Overal oranje vlammen boven de huizen aan de donkere horizon. Wat een fik boven Wijk aan Zee. Net op tijd stel ik haar gerust en loods haar met rolkoffer het Nivonhuis binnen waar manlief en ik huiswacht zijn. Van de Hoogovens heeft ze wel eens gehoord maar dat het tegenwoordige Tata Steel dag en nacht vuur spuwt, dat wist ze niet. Ze checkt nog wat rillerig in bij de balie en we kunnen allemaal rustig naar bed.
    De volgende dag is het beeld een stuk minder angstaanjagend. Dan zijn het de witte rookpluimen die ritmisch de blauwe lucht in worden gestuwd. Als ik door de duinen naar mijn hippe strandtentje Timboektoe fiets, hoor ik het gepruttel en gerommel van kolen van deze ruige industrie. Een penetrante steenkoolgeur vult mijn neusgaten. Het heeft iets vertrouwds, iets van vroeger. Het fietspad slingert door de duinen langs de even zo ruige kunstwerken gedoopt 
    'Een zee van staal'. Alle veertien werken zijn gemaakt van cortenstaal dat tegen een stootje kan en van afvalijzer uit de schrootputten. Het staal is destijds door Hoogovens ter beschikking gesteld. Wijk aan Zee werd in 1999 uitgeroepen tot cultureel dorp van Europa en dat werd gevierd met deze tentoonstelling. De kunstenaars kregen atelierruimte en mochten de zware machines van Hoogovens (later Corus) gebruiken. In vier weken tijd stonden de meeste beelden. De entree wordt gemarkeerd door een metershoog traliewerk, een poort van Rudi van de Windt, deze is in 2009 toegevoegd. Ernaast staat een plaquette waarop vermeld staat dat Koningin Beatrix dit park geopend heeft in 1999. Wat een tijdelijke tentoonstelling zou zijn, bleek al gauw te boeiend om weer af te breken. Alle kunstenaars laten zich inspireren door de tegenstelling tussen industrie en natuur en het glooiende duinlandschap. Mooi vind ik het beeld van de Nederlandse kunstenaar Nico Betjes. Door de lichte kleur en de plaats op een heuvel valt het extra op en doet me aan een dier denken, een raar gewerveld dier. Of een schaap, Hollandser kan het niet. Wat er ook uitspringt (voor mij als schilder) is de blauwe abstracte bloemvorm van Jaak Soans uit Estland, opgebouwd uit vier halve cirkels. Vanuit verschillende hoeken bekeken, laat het steeds een ander beeld zien. Ik trap ondertussen bezweet het duin op. Op een fiets zonder versnellingen best pittig. Als ik het geraas van de drie grote windmolens hoor, ben ik er bijna. Mijn favoriete strandtentje wacht gewillig op de Noordpier en staat al jaren in de top tien van beste strandtenten. Aan de bar van Timboektoe bestel ik een schuimende cappuccino, zoek een lege loungebank en laaf mij aan het prachtige blauwe uitzicht over strand en branding met in de rug de witte rookpluimen van Tata Steel. Heb je zin in een weekendje kunst en uitwaaien en zoek je nog een overnachting? Welkom in de Banjaert in Wijk aan Zee. Misschien ben ik wel gastvrouw dat weekend.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 869 keer bekeken

  • ZomerExpo Licht

    18 juli 2014

    Kunstenaar of amateur; iedereen kan meedoen aan de jaarlijkse ZomerExpo in het Gemeentemuseum Den Haag. Dit jaar was het thema 'Licht'. Verleden jaar was het thema 'Liefde' en behoorde mijn werk tot de uitverkorenen. Volgend jaar, maak je borst maar nat, is het thema 'Woest'. Dat lijkt me als kunstenaar een geweldig prikkelende uitdaging. Maar terug naar het licht. Van de bijna drieduizend inzendingen zijn 248 werken door de ballotage gekomen. Het verlossende woord 'DOOR!' van de vakjury klinkt op het moment van keuring als muziek in de oren van de maker. Het resultaat is nu te bewonderen in het GEM Den Haag. Zoals gebruikelijk wordt het werk opgehangen als in de oude kunstsalons, veel werk boven elkaar en veel in een zaal. In de inrichting wordt wel gekeken naar kleur en vorm. Zo hangt het fotowerk van Vera Cerutti bij andere foto's en schilderijen die licht en schaduw combineren met opengeslagen ramen en deuren. Veel fotowerk op dibont en metalen ondergronden.
    Vera CeruttiEls bij Vera's werk

    Toen ik de ZomerExpo bezocht was ik samen met een vriendin. Beiden komen we uit een christelijke achtergrond en we kennen de Bijbelverhalen maar al te goed. We moesten erg lachen om het werk van Bars Janboud getiteld 'De laatste afwas'. Hoe de kunstenaar zoiets profaans als de afwas verbindt met het aureool van licht om de Jezusfiguur deed ons beiden schaterlachen. De hele tentoonstelling is nog te zien t/m 31 augustus in het Gemeentemuseum Den Haag.

    de laatste afwas

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1002 keer bekeken

  • Aernout Mik in TivoliVredenburg

    19 juni 2014

    Image

    Meer dan dertig jaar woon ik in Utrecht. Toch ben ik verbaasd hoeveel ruimtelijke kunstwerken er in Utrecht staan, die ik nog nooit gezien heb. Zelfs in mijn eigen wijk waar geen enkel kunstwerk te bekennen is, blijkt de Openbare Basisschool Voordorp met een gekleurd tegelfries verrijkt te zijn door kunstenaar Wim Kok. Het nieuw gepresenteerde dikke boekwerk Beelden in de stad Utrecht geeft een indrukwekkend overzicht. Tijdens de persconferentie krijg ik de kans om het nieuwe werk van Aernout Mik te bewonderen in TivoliVredenburg. Ondertussen vergaap ik mij aan de prachtige nieuwe zalen van het muziekcentrum dat nog niet officieel geopend is en voel me een bofkont. Ik zie de knusse Rondazaal en bovenin Cloud Nine voor jazz, Hertz voor klassiek en Pandora voor dance, een intieme, donkere zaal met paarstinten. Alle zalen zijn verbonden door pleinen en bars. Grote roltrappen brengen de bezoeker naar het volgende niveau. Voordat we het werk van Mik bereiken, rolt het werk van Job Koelewijn onder mijn hand door op de zwarte roltrapband. Koelewijn heeft in zijn Running Cemetry de namen opgenomen van alle artiesten die ooit in Vredenburg hebben opgetreden. In strakke witte letters zie ik Fela Kuti 1938-1997 voorbij komen. Het videowerk van Aernout Mik Zonder titel heeft een prominente positie in TivoliVredenburg. Komend van het centrale plein, de grote, brede houten trap afdalend, staat de bezoeker direct oog in oog met een gigantisch beeldscherm. Verweven met de architectuur van het gebouw is het scherm omgeven door een brede witte lijst, die links breder is. Rechts zit een knik in het scherm waardoor een spannend spel gespeeld wordt met de lichtval. Het beeldscherm bestaat uit twintig grote Sharp-schermen die een loeischerpe kwaliteit afleveren.

    Stilte in muziekpaleis

    De inhoud van de video (40 min.) is op meerdere lagen zeer passend op deze plek. De kapstok is het werk 4’33 van John Cage. Dit beroemde stuk bestaat uit vier minuten en 33 seconden stilte waarmee Cage de luisteraar bewust wil maken van alle omgevingsgeluiden. De partituur bestaat uit vier lege bladzijden uitgevoerd door het orkest van Asko /...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1043 keer bekeken

  • Art Zoo Ubud

    2 juni 2014

    DSCN0437Tijdens mijn reis naar Bali heb ik natuurlijk ook naar de kunst gekeken. Kunst en schoonheid is ook op straat te vinden zoals de bloemendecoraties die de vrouwen maken en die op bijna elke straathoek liggen zodat je moet oppassen er niet over te struikelen. Naast de gevestigde musea zoals Neka en Blanco is het ook inspirerend om lokale galerietjes te bezoeken in Ubud. Het mekka van hippies, alternatievelingen, yogi's en kunstliefhebbers. Zo kwam ik de Art Zoo tegen op een mooie berghelling aan de rand van Ubud. Het lijkt een soort vrijplaats voor kunst die toebehoort aan ene Symon uit de Verenigde Staten. Hij is in 1972 naar Bali gekomen en daar blijven hangen. Hij zal nu dus zeker over de zestig zijn. Het pand ademt een prettige hippiesfeer. Er wordt niet alleen geschilderd maar ook inspiratie opgedaan in de hangmat die breeduit door het pand hangt. De kunst die er hangt is zonder pretentie, kleurrijk en met een Balinese twist hier en daar. Art Zoo is geen dicht atelier maar heerlijk open waardoor binnen en buiten in elkaar overlopen. De bomen groeien bijna naar binnen. Toen ik er was, was Symon er niet. Symon’s Art Zoo vind je op Jl. Raya Campuhan, Penestanan. 

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 908 keer bekeken

  • Volkskrant Beeldende Kunstprijs 2014

    27 februari 2014

    Maartje Korstanje

    "Het schilderij begint te ademen door de huid van de structuur waarmee het is geschilderd en het beeld krijgt zijn werkelijke fysieke beleving pas bij de ervaring van de driedimensionaliteit waarmee het zich in de ruimte begeeft. Voor het sculpturale werk van Maartje Korstanje (1982) is die fysieke ervaring meer dan evident. Haar eerste museale solotentoonstelling op grote schaal onder de titel Metamorfoses in het Museum Jan Cunen in Oss is een grote dynamische aaneenschakeling van grillig gevormde, knoestige, organische vormen waarin uitdagende tegenstellingen in textuur, huid, oppervlak soms diametraal op elkaar staan." Zo beschrijft collega-schrijver van Beelden, Tine van de Weyer haar indrukken bij het bezoeken van de solo-tentoonstelling van Maartje Korstanje in Museum Jan Cunen in Oss, nog te zien t/m 4 mei. Ik kan het niet mooier zeggen. De beelden van Maartje zijn zo fysiek, zo tactiel en organisch gevormd alsof je ze bij een ruige boswandeling  zo tegen kunt komen. Als schilder die zich laat inspireren door huid en het huidachtige grijpt het mij direct bij de strot. De grote beelden zijn zo imponerend groot dat ze doen denken aan skeletten of prehistorische dieren. Haar inspiratiebron ligt in oude prentenboeken: "Mijn inspiratie haal ik uit een oude dierenencyclopedie ( . . . ). Het staat vol met zwart-wit afbeeldingen waardoor je vormen goed ziet. Mijn werk is eigenlijk een optelsom van vormen, die mij fascineren. De sculpturen zijn geen herkenbare dieren want de onderdelen zijn zo gefragmenteerd en op ongewone manieren met elkaar verbonden dat een ander beeld ontstaat dan dat we kennen. Ik vind het fijn als mensen naar mijn werk kijken en allerlei associaties hebben, daarom gebruik ik ook geen titels." Het verassende vind ik haar materiaalgebruik; karton en behangplak. Daar gaat zo iets eenvoudigs en sobers van uit. Met pretentieloze materialen weet zij zeer prestigieuze objecten te scheppen en je op het verkeerde been te zetten. Zoals een lap klei bungelend aan een touw. Je zou zweren dat het steen of klei is. Of is het keramiek? De laatste jaren voegt...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1037 keer bekeken

  • Onderhuids in Wageningen

    20 januari 2014

    Een kleurrijke en boeiende tentoonstelling waarbij je onder de huid kruipt, vind je in Wageningen. Soms via het lichaam, soms via de vaten en het hart kruip je naar binnen. Eveline van Duyl legt de hersenen bloot in haar werk van was en fiberfil 'De geboorte van de filosofie'. Een titel om op te kauwen. De reis gaat naar binnen via hersenen en organen en zo kom je in je binnenste wereld. Meer dan veertig objecten van kunstenaars en beeldhouwers tonen het fragiele van het menselijk lichaam, het wonderschone. Hout, marmer, klei, zijde en keramiek of gewoon een schaduwbeeld van licht op de muur. Zie hier meer fotomateriaal van de tentoonstelling.

    Image

    Onderhuids is nog te bezoeken t/m 23 maart in Het Depot, Wageningen. Een prachtige locatie die voorheen door de Universiteit in gebruik was maar nu is opgeknapt tot beeldengalerij, museumwinkel en restaurant Linnaeus waar ze heerlijke broodjes met salade serveren die op zichzelf al kunstwerkjes zijn. En lekker! De prachtige tuin buiten, het Aboretum biedt plaats aan verschillende beelden en eeuwenoude bomen. Er is ook werk van Teja van Hoften in keramiek en zijde. 'Schaduwleven' toont de binnenkant van de mens op acht fragiele, zijden doeken die langzaam in de ruimte bewegen. In haar werk 'Longen' laat de kunstenaar een ingenieus vertakkend systeem van vaatjes zien. Zij krijgt vanaf 2 februari een solotentoonstelling op de locatie Hinkeloord en geeft 21 maart een lezing over haar werk...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1127 keer bekeken

  • Wat mij raakte in het Rijksmuseum

    19 december 2013

    Image

    Rembrandt, van Gogh, de moderne kunst vanaf 1900, de eregalerij; ik heb het allemaal bewonderd in het Rijks. Wat mij echt raakte was de fototentoonstelling van Henk Wildschut waar ik min of meer toevallig tegenaan liep. Indrukwekkende foto's die door je ziel snijden zoals een lopende band met zachte, gele kuikentjes, die zo van de lopende band donderen met de pootjes nog in de lucht, de vleugeltjes angstvallig gespreid. Het onderschrift bij de foto luidt: Halffabrikaat. Een zielig kalfje poseert met als titel: 119 kg. De tijd dat koeien namen als Bertha kregen, ligt ver achter ons. De fokstier die vastgeketend staat en er alleen is voor zaadproductie met als sobere titel: Zaad. De onmetelijke vlakte aan bruine kippen, in rekken gepropt en scharrelend, elkaar verdrukkend over een betonnen vloer. De titel luidt: 2.400 m2. De idylle van moestuintjes en kleinschalig kipjes houden wordt hiermee om zeep geholpen. Export van dieren en voedsel is big business. Die zeven miljard mensen op aarde moet gevoed worden en Nederland draagt daar als tweede grootste exportland op deze manier aan bij. Je zou er spontaan vegetarisch van worden. Het fotoproject blijkt een opdracht te zijn van het Rijksmuseum in samenspraak met NRC Handelsblad. Wildschut fotografeerde voor Document Nederland Ons dagelijks brood en bracht de Nederlandse voedselproductie van groenten, fruit, vlees, melk, vis en eieren in beeld. Zelf zegt hij daarover: "Alles in ons voedselproces is gerelateerd aan economie, efficiency en rendement. Ik begon deze opdracht met het idee dat er van alles mis is met ons voedselsysteem. Ik ben daar veel genuanceerder over gaan denken. Grootschaligheid leidt ook tot innovatie, energiebesparing, betere controle op de kwaliteit van onze voeding en zelfs meer dierenwelzijn.' De tentoonstelling is nog te zien t/m...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1072 keer bekeken

  • Orde in de Chaos bij SilleKunst

    14 oktober 2013

     

    Orde en chaos is een mooi thema in de kunst. Orde is nodig voor het overzicht en chaos is nodig om te brainstormen, te dromen, te fantaseren en om kunst te scheppen. Door chaos ontstaat beweging waaruit iets nieuws kan ontstaan. Alles willen reguleren is dodelijk. In een creatief scheppingsproces moet ruimte zijn voor toeval, het onverwachte en chaos. Chaos wordt door kunstenaars vaak geassocieerd met vrijheid maar is zeker niet zaligmakend. In de kunst wordt net zo goed gewerkt vanuit orde. Denk aan Mondriaan, die zich liet beïnvloeden door beginselen uit de wiskunde. Esscher verwerkte veel wiskunde en symmetrie in zijn werken. Zelfs iemand als Jackson Pollock laat wiskundige principes zien in zijn 'Drippings'. Zijn werken kunnen gedateerd worden aan de hand van de hoeveelheid chaos in het schilderij. In de beeldende kunst is het de uitdaging om chaos en orde in evenwicht te brengen. Alleen orde maakt het werk saai en alleen chaos neigt naar onsamenhangende beeldentaal. Is er misschien een gouden midden tussen orde en chaos?

    Galerie SilleKunst stort zich op het thema Orde in de Chaos en laat uiteenlopend werk zien van een groot aantal interessante kunstenaars. In het werk van Hans Klaui dreig je naar beneden te vallen. Draaikolken van vorm en kleur met driedimensionaal perspectief laten de ruimte roteren. Fotografische werken van Ferial Kheradpicheh laten gevlochten structuren zien die chaotisch overkomen en tegelijkertijd vakje voor vakje zijn geordend. Bijzonder is het werk van Alida Verheij die uit 13 afzonderlijke schilderijen een nieuw werk heeft gecreëerd waarin een zwierige figuur neerkijkt op de chaos van het leven. Robert Pennenkamp is een creatieve geest uit Amsterdam die waanzinnige projecten en interactieve installaties maakt. In de tentoonstelling exposeert hij objecten en schilderijen die perfect in het thema passen. Orde en chaos zien we ook terug in de landschappelijke werken van gestapelde olieverflagen van Els Vegter. Binnen de verfstructuren is ruimte voor onvoorspelbaarheid, toeval en chaos. In de mixed media schilderijen van Wouter van Donselaar smelt het thema samen in vorm en kleur.  Willem Kok maakt kubistische en figuratieve schilderijen met echte golftee's. Een feest van kleur zijn de geschilderde huisjes van Ylil met vakjes, lijnen, streepjes en driehoekjes. De schilderijen en schouwspelen van Mark Veliscek verraden zijn bouwkundige achtergrond. Geometrisch lijnenspel wisselt hij af met speelse vormen. Naast schilderijen en beelden zijn er ook glasobjecten te zien op de tentoonstelling. De gerenommeerde glaskunstenaar Louis La Rooy exposeert met zijn welbekende Streamers en Flags. Tamara Sille heeft een chaotische zwevende installatie van hout gemaakt bij de entree van de galerie. Koppen van keramiek van het Oudewaters Kleicollectief balanceren op ingenieuze wijze  op de houten constructie. Er is ook ruimte voor veel nieuwe kunstenaars. De feestelijke opening van Orde in de Chaos is vrijdag 1 november rond 20.00 uur. Zaterdag 2 en zondag 3 november is de galerie ook geopend. Het hele weekend heeft een feestelijk tintje met muziek en proeverij. De tentoonstelling is prima te combineren met een bezoek aan het karakteristieke stadje Oudewater. Orde in de Chaos is de hele maand november nog te bekijken. Voor bezoek en openingstijden, Galerie SilleKunst Goudese straatweg 8, 3421 GJ Oudewater.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1649 keer bekeken

  • Call of the Mall

    20 juli 2013

     

    persistent illusionsSONY DSCSONY DSCOudere Utrechters herinneren het zich misschien nog; de opening van Hoog Catherijne in 1973. De band Pussycat trad op en de koningin maakte haar opwachting in dit wonderschone shoppingparadijs met palmen, dakterrassen, zithoekjes, een theater, volières, kunst en kroonluchters. Het moest een ontmoetingsplek worden voor bewoners en winkelend publiek. Nog geen tien jaar later zaten daklozen op de bankjes van bewoners en werden gangen gesloten, junks weggejaagd en het meubilair hufterproof gemaakt. Kantoren kwamen leeg te staan, het nieuwe werken deed zijn intrede, shoppen bij webwinkels nam toe en winkels gingen failliet. De droom brokkelde langzaam af. De utopie van architecten transformeerde langzaam tot een dystopie. Dit jaar bestaat het winkelcentrum veertig jaar  en gaat gigantisch op de schop. Een mooie aanleiding voor kunstenaars om op dit spannende grensvlak tussen afbraak en vernieuwing kunst te tonen. Zo ontstond het initiatief Call of the Mall. Het kunstenaarstrio Troika speelt in op die grandeur van vroeger toen Hoog Catherijne nog een fontein had, een plek van herkenning en ontmoeting. Koningin Beatrix opende het winkelcentrum door de fontein te laten spuiten. Troika schept met Persistent Illusions een fontein anno 2013 en een nieuwe illusie. Kabels in pasteltinten worden met grote snelheid opgezogen en weer uitgespuwd. Van een afstand lijkt het een fontein en heeft diezelfde aantrekkingskracht op mensen. Onder bewonderende blikken ontstaan korte gesprekken tussen vreemden. Dit gebeurt ook in de gloednieuwe parkeergarage onder het Godebaldkwartier. Het viel kunstenaar Maze de Boer op dat deze nieuwe ondergrondse plek zo contrasteert met het oude en deels vervallen Hoog Catherijne. Hij maakte zijn installatie 1973 in de parkeergarage en stemde de kleuren af op het strakke interieur. Hij heeft een set auto’s uit 1973 geparkeerd in de vakken en grijs geverfd. Netjes in het gelid staan een Daf, een Saab, een Eend, een Peugeot en nog wat modellen uit die tijd. Een parkeergarage is doorgaans een plek om snel te komen en weer weg te gaan maar nu blijven mensen (vooral mannen) staan kijken en zich verlekkeren. Auto’s uit die tijd zijn karakteristieker dan nu en bijna iedereen heeft wel een herinnering aan dat ene model waarin je vader reed of wat je eigen eerste autootje was. Zo ontstaan verhalen op een plek waar doorgaans niemand stil staat. Aan Call of the Mall doen twintig (inter)nationale kunstenaars mee en het maakt Hoog Catherijne tot een kunstlocatie die zeker de moeite van het bezoeken waard is. Laat je verrassen door de Mondriaan-girls, het theater, de mega-tekening van Robbie Cornelissen, de levensechte Tankman, de Vergunningvolle zone, het tuintje op het dakterras waar elke vrijdag gewerkt wordt en die prachtige theepot van Lilly van der Stokker. De foto's zie je hier. Informatiepunt en een plattegrond zijn te vinden bij Hoog Brabant voor de fontein van Troika. Call of the Mall in Hoog Catherijne en rondom het stationsgebied is nog te bezoeken t/m...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1175 keer bekeken

  • Meer blogs >>