• The image as Burden

    1 december 2014

    'Ik schilder geen mensen, ik schilder beelden’ een uitspraak van Marlene Dumas in het filmpje tijdens de tentoonstelling ‘The image as Burden’.

    Thema’s als liefde, verdriet, dood en verlangen verbindt zij met een analytische blik op de positie van de schilderkunst binnen de huidige beeldcultuur, gebaseerd op beelden uit de massamedia en op haar eigen polaroids. Insteek zijn altijd actuele politieke thema’s. Een portret van Dumas wordt een politiek landschap. Na verloop van tijd valt dat zwaar op de maag. Deze kunstenaar is ooit begonnen in Zuid Afrika.
    Marlene groeide op in Kuilsrivier bij Kaapstad in een landelijke omgeving. Ze herinnert zich de spinnende poes in een doos en zij wachtend ernaast totdat de kittens geboren werden, ondertussen luisterend naar een soapserie op de transistorradio. In de catalogus schrijft ze: “Ik was dol op de illustraties van sprookjes en van de verhalen in de Bijbel, en op de Amerikaanse cartoons die je had. Op de achterkant van sigarettendoosjes tekende ik bikinimeisjes om indruk te maken op vrienden van mijn ouders. Tekenen had twee functies: me terugtrekken in mijn eigen wereld en anderen te vermaken met het vermogen om (populaire) beelden te creëeren met slechts een paar snelle lijnen.”
    Toen ze twaalf was, overleed haar vader. Ze ging van een beschermde Afrikaanse basisschool naar het meisjesinternaat met strenge regels. Ze werd gecorrigeerd wegens het lopen op blote voeten… maar de school had wel het vak kunstzinnige vorming. De Britse universiteit maakte haar snel volwassen. Ze ontmoette voor het eerst gekleurde mensen. Ze was 19 jaar en het was 1972. Ze maakte kennis met films, muziek en literatuur. In haar kunstuitingen probeerde ze het menselijk lichaam te abstraheren. De navel werd een poel, het lichaam een landschap. Ze brak met het tekenen van kitscherige pin-ups en keerde weer terug naar de menselijke gedaante.

    Romy

    Ze baseert zich in haar vroege werk voornamelijk op beelden uit kranten en tijdschriften. Televisie kwam pas in 1976. In het werk ‘Love versus death’ uit 1980 zitten al heel veel motieven verwerkt, die haar latere werk zo kenmerken. Beelden van rouw, verdriet en dood waren al in haar beginschilderijen aanwezig.
    De kunstenaar wijst op foto’s van dode mensen in de krant die met open ogen zijn afgebeeld. Niet respectvol. Dat doen wij met de vijand en Dumas laat ons in die spiegel kijken. Een aantal schilderijen zet ik in de schijnwerper.

    Palestine girl

    Het Palestijnse meisje met het Che Guevara T-shirt – jaren 70. Dit is het enige beeld waar Dumas bloed geschilderd heeft. Ze doet dat doorgaans niet – uit respect. Het meisje is zo kwetsbaar, zo jong en dan zo’n foto in de krant. Het raakt haar. Dat zijn de beelden die Dumas pakt en hertaalt in haar schilderijen. Ze neemt het beeld niet in z’n geheel over, ook het bloed niet. De krantenfoto gaat over de sterfelijkheid van de persoon, het is de actualiteit; het schilderij gaat over je eigen sterfelijkheid. Zo transformeert ze haar bronnenmateriaal.

    white diseaseThe white disease – 1985
    Uit de serie monumentale portretten. Ze noemt het situaties. Het is geen portret in reguliere zin maar het vastleggen van een denkwijze. ‘White disease’ is een huidziekte en is een zinspeling op zieke ideologieën zoals apartheid en nazisme.
    De close-ups ontdoen het beeld van achtergrondruis. Het gevoel van abstractie wordt ermee vergroot. Twintig jaar later voegt ze nog twee portretten toe: Elisabeth Eibers en Moshekwa Langarmig, beiden uit Zuid Afrika.

    Alpha, Lucy, SternAlfa, Lucy en Stern – 2004
    Het lijken beelden van dode, opgebaarde kinderen, jonge mensen waarbij de mond half openstaat. Ze doen me denken aan mijn eigen moeder toen ze in het ziekenhuisbed lag, de mond nog niet gesloten. Alleen zij was een oude vrouw vol rimpels met een heel leven achter de rug. Deze beeltenissen ademen maagdelijkheid. Het zijn gezichten die nog niet rijp zijn voor de dood. Of zijn ze gewoon in slaap of seksueel opgewonden zoals het tekstbordje suggereert? Nee, daarvoor mis ik de blossen en roodheid in de hals.
    Alfa  – een van de drie monumenten van de vrouwenportretten uit 2004, getoond voor het eerst in Sicilië.
    Lucy – de begrafenis van St.Lucia uit 1608 van Caravaggio, Lucia was martelares voor haar geloof. Ze weigerde te trouwen met een heiden en werd gemarteld, opgesloten en met een mes gestoken.
    Stern- Ulrike Meinhof, nav. een politiefoto, dood aangetroffen in haar cel, striemen van de strop zijn nog te zien in haar hals. De bleke huid is transparant wit geschilderd, het linnen doek schijnt er perkamentachtig doorheen.

    MindblocksMindblocks 2009 – Tussen alle beeltenissen in, valt een abstract werk van stenen op. Geen portret, geen mensfiguur maar gestapelde verweerde stenen in lichtblauwe en grijstinten. Het verbeeldt een roadblock, een wegversperring in een niemandsland van controleposten. Een metafoor voor geestelijke verstarring. Mindblocks. Toch spat het verfplezier van het doek. Terpentine slaat grote gaten en druppels in de verfhuid, zwierige bewegingen, forse streken en kleine details. De zwaarte van het beeld wordt zo opgelicht ook door het gebruik van fletse pasteltinten. De onderpartij is wat donker maar nergens is zwart te bespeuren. Het is de tegenhanger van The mother – 2009, een rouwende vrouw bij haar zoon tussen open graven.

    blindfolded manThe blindfolded man – 2007 – Een indringend donker portret, zwart kroeshaar in de linkerbovenhoek,  een witte verfstreek voor de blinddoek, een stompe zwarte neus, een groot transparant voorhoofd vult de helft van het doek, een sombere trek rond de gevulde lippen, de wanhoop, berusting, beklemming. Na dit beeld en ‘De trofee’ uit 2013 waarbij soldaten uit Congo poseren met een ontvoerd meisje, kreeg ik opeens behoefte aan frisse lucht. The image as Burden is een indrukwekkende tentoonstelling met een geladen inhoud. Heftig soms. Toch is er voor de schilder veel moois te ontdekken. De losse verftechniek van Marlene Dumas is op bijna alle doeken trefzeker en inspirerend. The image as Burden, Stedelijk museum Amsterdam, t/m 4 januari 2015.Trophy

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1617 keer bekeken

  • Koninklijke prijs voor vrije schilderkunst

    1 november 2014

    Het kan nog net dit weekend, een bezoek aan de tentoonstelling in het Paleis op de Dam. De Koninklijke Prijs voor de Schilderkunst 2014 is dit jaar op 10 oktober uitgereikt door Koning Willem-Alexander aan Jessica Skowroneck, Koen Dodeman, Bob Eikelboom en Niels Broszat. Laat Niels nu een bekende zijn namelijk collega-docent. Beide geven we les aan cursisten op de AKM in Mijdrecht. Deze week gaf hij aan belangstellenden en cursisten een rondleiding. Heel inspirerend om hem te horen vertellen over zijn eigen werk en het werk van andere kunstenaars. Niels is begonnen met het schilderen van middeleeuwse bloemstukken en boeketten. Hij gaf hier zijn eigen twist aan. Door een bezoek aan het Catherijneconvent in Utrecht, raakte hij geïnspireerd door iconen en vooral door de sfeer die dit soort beelden uitstralen. Die sfeer probeert hij te treffen in zijn kleine werken op paneel. Warme tinten in olieverf en eitempera met versieringen die net geen decoraties zijn, lijnen die net niet lopen zoals je zou verwachten. Zijn doeken stralen een Afrikaanse warmte uit, een gloed met intrigerende details. Zo laat hij de knoesten en barsten in het paneel eronder meewerken in het beeld. Overigens schilderen de jonge schilders (kunstenaars zijn allemaal onder de 35 jaar) graag op oude dragers. Het varieert van stukken mdf tot oud hout en ruwe lappen linnen die grof op een frame zijn geniet. Niels vertelde dat hij zelf ook veel geschilderd heeft op hout uit de container. De uitdaging lag er voor hem in om van iets ouds, van afval, weer iets nieuws te maken, een kunstwerk. De collectie die hij voor het Paleis heeft gemaakt is op zelfgemaakte panelen met zwaluwstaartverbindingen geschilderd. In de tentoonstelling waren ook opvallend veel kleine werken te zien, niet veel groter dan een ansichtkaart. Als kijker wordt er wat van je gevraagd terwijl grote werken je gelijk verleiden of verpletteren. Het werk van Hugo Tieleman vond ik erg mooi. Robuust werk van diverse materialen met een landschappelijke insteek. Tieleman hoort bij de genomineerden en greep net mis voor het goud. Een afwisselende tentoonstelling met veel inspiratie voor schilders, nog te bekijken t/m 2 november. Koninklijk Paleis Amsterdam.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1258 keer bekeken

  • Bloeiend roest - installatie

    17 september 2014

    In mijn atelier verzamel ik materialen en vondsten om te verwerken in schilderijen. Vrienden en bekenden verzamelen driftig mee en komen met de meest bizarre vondsten aanzetten. Dat varieert van een doos oud gereedschap van hun overleden opa tot een verse vossenhuid, geschoten bij de Oostvaardersplassen. Eigenlijk zeg ik overal 'ja' tegen ook al is het groot, zwaar of vies. Van de elandenhuid en vossenhuid heb ik een schilderij gemaakt dat ik ooit in Kadmium Delft heb geëxposeerd tijdens de tentoonstelling 'Van huid tot haar'. Inmiddels is de huid vergaan en zit er een groot gat in het schilderslinnen. Dat heb je met organische materialen, die blijven voortleven. Hoewel de elfenbankjes uit het werk 'Wortelstelsels' nog steeds stand houden. 

    In een grote bananendoos verzamel ik oud roest. Een paar jaar geleden ben ik naar de sloop gegaan in de buurt van het industrieterrein en heb me vergaapt aan het prachtige geplette metaal. Mijn verzameling bevat van alles: computeronderdelen, roestige roosters, geplet staal, ouderwetse hamers. Er is alleen een probleem: de objecten zijn te groot om in een tweedimensionaal kunstwerk te bevestigen. En om nu opeens installaties te gaan maken...dat was tot voor kort een brug te ver. Totdat ik een gelijkgestemde ziel ontmoet. Een vrouw die van alles verzamelt en meedoet aan de ZomerSchilder4Daagse in mijn atelier. Er is een klik. Ze vertelt zo enthousiast over haar kleine installaties in de tuin en op balkon. 'Zo raak ik van mijn troep af. Soms wordt er wel eens wat gepikt maar dan hang ik er gewoon weer iets bij.' Dit geeft mij het zetje. Ik stapel mijn dozen op, laad ze in de auto en breng ze thuis. Niet onbelangrijk in dit verhaal is mijn handige man die in het maakproces een cruciale rol heeft gespeeld. Bovendien waren wij net 16 jaar getrouwd. In plaats van een etentje bij kaarslicht hebben wij een hele zondag staan knutselen in onze eigen voortuin. Passen en meten. Ik doe het kijkwerk en hij het schroefwerk. Zo groeit onze installatie waarin het kacheldeurtje van de overbuurman verstopt zit en het ovenrooster van de buurvrouw. We kijken elkaar aan. Dit is het eerste kunstwerk in onze wijk Voordorp. Vijftien jaar geleden was er een subsidiepotje voor een kunstwerk maar vanwege de fallusachtige vorm is dat toen weggestemd. Wij hebben nu onze eigen kunst 'handmade' gewoon in de voortuin van kunstenaar en timmerman.
    Elke ochtend als ik de gordijnen opentrek, glimlacht het roest me toe. Bloeiend roest. Dankzij het skelet van de fluweelboom die de installatie draagt, heeft het beeld zijn uiteindelijke vorm gekregen. Binnenkort kleurt de bladerenkroon herfstig rood, geel en oranje. In het voorjaar zal onze huwelijkstotem opnieuw uitlopen met groen blad.Meer foto's op Flickr

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 976 keer bekeken

  • Zee van staal

    17 september 2014

    's Nachts vind ik de Franse gast terug op het parkeerterrein. Haar rolkoffer staat eenzaam te wachten terwijl ze in lichte paniek 112 belt. Overal oranje vlammen boven de huizen aan de donkere horizon. Wat een fik boven Wijk aan Zee. Net op tijd stel ik haar gerust en loods haar met rolkoffer het Nivonhuis binnen waar manlief en ik huiswacht zijn. Van de Hoogovens heeft ze wel eens gehoord maar dat het tegenwoordige Tata Steel dag en nacht vuur spuwt, dat wist ze niet. Ze checkt nog wat rillerig in bij de balie en we kunnen allemaal rustig naar bed.
    De volgende dag is het beeld een stuk minder angstaanjagend. Dan zijn het de witte rookpluimen die ritmisch de blauwe lucht in worden gestuwd. Als ik door de duinen naar mijn hippe strandtentje Timboektoe fiets, hoor ik het gepruttel en gerommel van kolen van deze ruige industrie. Een penetrante steenkoolgeur vult mijn neusgaten. Het heeft iets vertrouwds, iets van vroeger. Het fietspad slingert door de duinen langs de even zo ruige kunstwerken gedoopt 
    'Een zee van staal'. Alle veertien werken zijn gemaakt van cortenstaal dat tegen een stootje kan en van afvalijzer uit de schrootputten. Het staal is destijds door Hoogovens ter beschikking gesteld. Wijk aan Zee werd in 1999 uitgeroepen tot cultureel dorp van Europa en dat werd gevierd met deze tentoonstelling. De kunstenaars kregen atelierruimte en mochten de zware machines van Hoogovens (later Corus) gebruiken. In vier weken tijd stonden de meeste beelden. De entree wordt gemarkeerd door een metershoog traliewerk, een poort van Rudi van de Windt, deze is in 2009 toegevoegd. Ernaast staat een plaquette waarop vermeld staat dat Koningin Beatrix dit park geopend heeft in 1999. Wat een tijdelijke tentoonstelling zou zijn, bleek al gauw te boeiend om weer af te breken. Alle kunstenaars laten zich inspireren door de tegenstelling tussen industrie en natuur en het glooiende duinlandschap. Mooi vind ik het beeld van de Nederlandse kunstenaar Nico Betjes. Door de lichte kleur en de plaats op een heuvel valt het extra op en doet me aan een dier denken, een raar gewerveld dier. Of een schaap, Hollandser kan het niet. Wat er ook uitspringt (voor mij als schilder) is de blauwe abstracte bloemvorm van Jaak Soans uit Estland, opgebouwd uit vier halve cirkels. Vanuit verschillende hoeken bekeken, laat het steeds een ander beeld zien. Ik trap ondertussen bezweet het duin op. Op een fiets zonder versnellingen best pittig. Als ik het geraas van de drie grote windmolens hoor, ben ik er bijna. Mijn favoriete strandtentje wacht gewillig op de Noordpier en staat al jaren in de top tien van beste strandtenten. Aan de bar van Timboektoe bestel ik een schuimende cappuccino, zoek een lege loungebank en laaf mij aan het prachtige blauwe uitzicht over strand en branding met in de rug de witte rookpluimen van Tata Steel. Heb je zin in een weekendje kunst en uitwaaien en zoek je nog een overnachting? Welkom in de Banjaert in Wijk aan Zee. Misschien ben ik wel gastvrouw dat weekend.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1099 keer bekeken

  • ZomerExpo Licht

    18 juli 2014

    Kunstenaar of amateur; iedereen kan meedoen aan de jaarlijkse ZomerExpo in het Gemeentemuseum Den Haag. Dit jaar was het thema 'Licht'. Verleden jaar was het thema 'Liefde' en behoorde mijn werk tot de uitverkorenen. Volgend jaar, maak je borst maar nat, is het thema 'Woest'. Dat lijkt me als kunstenaar een geweldig prikkelende uitdaging. Maar terug naar het licht. Van de bijna drieduizend inzendingen zijn 248 werken door de ballotage gekomen. Het verlossende woord 'DOOR!' van de vakjury klinkt op het moment van keuring als muziek in de oren van de maker. Het resultaat is nu te bewonderen in het GEM Den Haag. Zoals gebruikelijk wordt het werk opgehangen als in de oude kunstsalons, veel werk boven elkaar en veel in een zaal. In de inrichting wordt wel gekeken naar kleur en vorm. Zo hangt het fotowerk van Vera Cerutti bij andere foto's en schilderijen die licht en schaduw combineren met opengeslagen ramen en deuren. Veel fotowerk op dibont en metalen ondergronden.
    Vera CeruttiEls bij Vera's werk

    Toen ik de ZomerExpo bezocht was ik samen met een vriendin. Beiden komen we uit een christelijke achtergrond en we kennen de Bijbelverhalen maar al te goed. We moesten erg lachen om het werk van Bars Janboud getiteld 'De laatste afwas'. Hoe de kunstenaar zoiets profaans als de afwas verbindt met het aureool van licht om de Jezusfiguur deed ons beiden schaterlachen. De hele tentoonstelling is nog te zien t/m 31 augustus in het Gemeentemuseum Den Haag.

    de laatste afwas

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1237 keer bekeken

  • Aernout Mik in TivoliVredenburg

    19 juni 2014

    Image

    Meer dan dertig jaar woon ik in Utrecht. Toch ben ik verbaasd hoeveel ruimtelijke kunstwerken er in Utrecht staan, die ik nog nooit gezien heb. Zelfs in mijn eigen wijk waar geen enkel kunstwerk te bekennen is, blijkt de Openbare Basisschool Voordorp met een gekleurd tegelfries verrijkt te zijn door kunstenaar Wim Kok. Het nieuw gepresenteerde dikke boekwerk Beelden in de stad Utrecht geeft een indrukwekkend overzicht. Tijdens de persconferentie krijg ik de kans om het nieuwe werk van Aernout Mik te bewonderen in TivoliVredenburg. Ondertussen vergaap ik mij aan de prachtige nieuwe zalen van het muziekcentrum dat nog niet officieel geopend is en voel me een bofkont. Ik zie de knusse Rondazaal en bovenin Cloud Nine voor jazz, Hertz voor klassiek en Pandora voor dance, een intieme, donkere zaal met paarstinten. Alle zalen zijn verbonden door pleinen en bars. Grote roltrappen brengen de bezoeker naar het volgende niveau. Voordat we het werk van Mik bereiken, rolt het werk van Job Koelewijn onder mijn hand door op de zwarte roltrapband. Koelewijn heeft in zijn Running Cemetry de namen opgenomen van alle artiesten die ooit in Vredenburg hebben opgetreden. In strakke witte letters zie ik Fela Kuti 1938-1997 voorbij komen. Het videowerk van Aernout Mik Zonder titel heeft een prominente positie in TivoliVredenburg. Komend van het centrale plein, de grote, brede houten trap afdalend, staat de bezoeker direct oog in oog met een gigantisch beeldscherm. Verweven met de architectuur van het gebouw is het scherm omgeven door een brede witte lijst, die links breder is. Rechts zit een knik in het scherm waardoor een spannend spel gespeeld wordt met de lichtval. Het beeldscherm bestaat uit twintig grote Sharp-schermen die een loeischerpe kwaliteit afleveren.

    Stilte in muziekpaleis

    De inhoud van de video (40 min.) is op meerdere lagen zeer passend op deze plek. De kapstok is het werk 4’33 van John Cage. Dit beroemde stuk bestaat uit vier minuten en 33 seconden stilte waarmee Cage de luisteraar bewust wil maken van alle omgevingsgeluiden. De partituur bestaat uit vier lege bladzijden uitgevoerd door het orkest van Asko /...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1260 keer bekeken

  • Art Zoo Ubud

    2 juni 2014

    DSCN0437Tijdens mijn reis naar Bali heb ik natuurlijk ook naar de kunst gekeken. Kunst en schoonheid is ook op straat te vinden zoals de bloemendecoraties die de vrouwen maken en die op bijna elke straathoek liggen zodat je moet oppassen er niet over te struikelen. Naast de gevestigde musea zoals Neka en Blanco is het ook inspirerend om lokale galerietjes te bezoeken in Ubud. Het mekka van hippies, alternatievelingen, yogi's en kunstliefhebbers. Zo kwam ik de Art Zoo tegen op een mooie berghelling aan de rand van Ubud. Het lijkt een soort vrijplaats voor kunst die toebehoort aan ene Symon uit de Verenigde Staten. Hij is in 1972 naar Bali gekomen en daar blijven hangen. Hij zal nu dus zeker over de zestig zijn. Het pand ademt een prettige hippiesfeer. Er wordt niet alleen geschilderd maar ook inspiratie opgedaan in de hangmat die breeduit door het pand hangt. De kunst die er hangt is zonder pretentie, kleurrijk en met een Balinese twist hier en daar. Art Zoo is geen dicht atelier maar heerlijk open waardoor binnen en buiten in elkaar overlopen. De bomen groeien bijna naar binnen. Toen ik er was, was Symon er niet. Symon’s Art Zoo vind je op Jl. Raya Campuhan, Penestanan. 

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1118 keer bekeken

  • Volkskrant Beeldende Kunstprijs 2014

    27 februari 2014

    Maartje Korstanje

    "Het schilderij begint te ademen door de huid van de structuur waarmee het is geschilderd en het beeld krijgt zijn werkelijke fysieke beleving pas bij de ervaring van de driedimensionaliteit waarmee het zich in de ruimte begeeft. Voor het sculpturale werk van Maartje Korstanje (1982) is die fysieke ervaring meer dan evident. Haar eerste museale solotentoonstelling op grote schaal onder de titel Metamorfoses in het Museum Jan Cunen in Oss is een grote dynamische aaneenschakeling van grillig gevormde, knoestige, organische vormen waarin uitdagende tegenstellingen in textuur, huid, oppervlak soms diametraal op elkaar staan." Zo beschrijft collega-schrijver van Beelden, Tine van de Weyer haar indrukken bij het bezoeken van de solo-tentoonstelling van Maartje Korstanje in Museum Jan Cunen in Oss, nog te zien t/m 4 mei. Ik kan het niet mooier zeggen. De beelden van Maartje zijn zo fysiek, zo tactiel en organisch gevormd alsof je ze bij een ruige boswandeling  zo tegen kunt komen. Als schilder die zich laat inspireren door huid en het huidachtige grijpt het mij direct bij de strot. De grote beelden zijn zo imponerend groot dat ze doen denken aan skeletten of prehistorische dieren. Haar inspiratiebron ligt in oude prentenboeken: "Mijn inspiratie haal ik uit een oude dierenencyclopedie ( . . . ). Het staat vol met zwart-wit afbeeldingen waardoor je vormen goed ziet. Mijn werk is eigenlijk een optelsom van vormen, die mij fascineren. De sculpturen zijn geen herkenbare dieren want de onderdelen zijn zo gefragmenteerd en op ongewone manieren met elkaar verbonden dat een ander beeld ontstaat dan dat we kennen. Ik vind het fijn als mensen naar mijn werk kijken en allerlei associaties hebben, daarom gebruik ik ook geen titels." Het verassende vind ik haar materiaalgebruik; karton en behangplak. Daar gaat zo iets eenvoudigs en sobers van uit. Met pretentieloze materialen weet zij zeer prestigieuze objecten te scheppen en je op het verkeerde been te zetten. Zoals een lap klei bungelend aan een touw. Je zou zweren dat het steen of klei is. Of is het keramiek? De laatste jaren voegt...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1270 keer bekeken

  • Onderhuids in Wageningen

    20 januari 2014

    Een kleurrijke en boeiende tentoonstelling waarbij je onder de huid kruipt, vind je in Wageningen. Soms via het lichaam, soms via de vaten en het hart kruip je naar binnen. Eveline van Duyl legt de hersenen bloot in haar werk van was en fiberfil 'De geboorte van de filosofie'. Een titel om op te kauwen. De reis gaat naar binnen via hersenen en organen en zo kom je in je binnenste wereld. Meer dan veertig objecten van kunstenaars en beeldhouwers tonen het fragiele van het menselijk lichaam, het wonderschone. Hout, marmer, klei, zijde en keramiek of gewoon een schaduwbeeld van licht op de muur. Zie hier meer fotomateriaal van de tentoonstelling.

    Image

    Onderhuids is nog te bezoeken t/m 23 maart in Het Depot, Wageningen. Een prachtige locatie die voorheen door de Universiteit in gebruik was maar nu is opgeknapt tot beeldengalerij, museumwinkel en restaurant Linnaeus waar ze heerlijke broodjes met salade serveren die op zichzelf al kunstwerkjes zijn. En lekker! De prachtige tuin buiten, het Aboretum biedt plaats aan verschillende beelden en eeuwenoude bomen. Er is ook werk van Teja van Hoften in keramiek en zijde. 'Schaduwleven' toont de binnenkant van de mens op acht fragiele, zijden doeken die langzaam in de ruimte bewegen. In haar werk 'Longen' laat de kunstenaar een ingenieus vertakkend systeem van vaatjes zien. Zij krijgt vanaf 2 februari een solotentoonstelling op de locatie Hinkeloord en geeft 21 maart een lezing over haar werk...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1346 keer bekeken

  • Wat mij raakte in het Rijksmuseum

    19 december 2013

    Image

    Rembrandt, van Gogh, de moderne kunst vanaf 1900, de eregalerij; ik heb het allemaal bewonderd in het Rijks. Wat mij echt raakte was de fototentoonstelling van Henk Wildschut waar ik min of meer toevallig tegenaan liep. Indrukwekkende foto's die door je ziel snijden zoals een lopende band met zachte, gele kuikentjes, die zo van de lopende band donderen met de pootjes nog in de lucht, de vleugeltjes angstvallig gespreid. Het onderschrift bij de foto luidt: Halffabrikaat. Een zielig kalfje poseert met als titel: 119 kg. De tijd dat koeien namen als Bertha kregen, ligt ver achter ons. De fokstier die vastgeketend staat en er alleen is voor zaadproductie met als sobere titel: Zaad. De onmetelijke vlakte aan bruine kippen, in rekken gepropt en scharrelend, elkaar verdrukkend over een betonnen vloer. De titel luidt: 2.400 m2. De idylle van moestuintjes en kleinschalig kipjes houden wordt hiermee om zeep geholpen. Export van dieren en voedsel is big business. Die zeven miljard mensen op aarde moet gevoed worden en Nederland draagt daar als tweede grootste exportland op deze manier aan bij. Je zou er spontaan vegetarisch van worden. Het fotoproject blijkt een opdracht te zijn van het Rijksmuseum in samenspraak met NRC Handelsblad. Wildschut fotografeerde voor Document Nederland Ons dagelijks brood en bracht de Nederlandse voedselproductie van groenten, fruit, vlees, melk, vis en eieren in beeld. Zelf zegt hij daarover: "Alles in ons voedselproces is gerelateerd aan economie, efficiency en rendement. Ik begon deze opdracht met het idee dat er van alles mis is met ons voedselsysteem. Ik ben daar veel genuanceerder over gaan denken. Grootschaligheid leidt ook tot innovatie, energiebesparing, betere controle op de kwaliteit van onze voeding en zelfs meer dierenwelzijn.' De tentoonstelling is nog te zien t/m...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 1272 keer bekeken

  • Meer blogs >>