• ZomerExpo Draai

    27 juni 2021

    Sille Gallery in Oudewater pakt elke zomer uit met een thema-tentoonstelling met werk van verschillende kunstenaars. Na het thema Tour de France, Rode peper, Delfts blauw, Ritme en Spiegel is dit jaar gekozen voor ‘Draai’. Kunstenaars tonen werk met cirkels, draaibewegingen en ronde vormen of spiraalbewegingen. Op doek, in fotografie, sculptuur en installatie is het verrassend hoe veelzijdig het thema vorm krijgt. Kragen, dansbewegingen, draaimolens, opwindpoppetjes, borsten, bubbels en bellen. Er is veel te kijken.

    Fons Uytdehaag lijkt in zijn glassculpturen bellen te blazen. Fascinerende transparante objecten van een grote schoonheid. Dat geldt ook voor de fotografie van Jenny Boot. Je zou het gelikt kunnen noemen maar haar figuratieve fotografie draagt tegelijkertijd een grote schoonheid uit met een geweldige beheersing van vorm, compositie van haar model en techniek. Jan Verschueren ontroert met zijn cirkelvormige installaties van oud roest en schroot. Liefdevol vorm gegeven. Daarnaast is er ruimte voor de meer traditionele schilderijen met portretten van Marly Freij en Coby Schot en de pregnante Afrikaanse vrouwenkoppen van Lilian Wessels. De koppen zijn versierd met touw, flessendoppen en van alles en nog wat. Een feest om naar te kijken.

    Ook de humor ontbreekt niet. Henrique van Putten maakt beelden van oude en nieuwe objecten. Een witte porseleinen kat, zo uit de snuisterijenwinkel geplukt, krijgt een tweede leven met een zachte zelfgefabriceerde knuffel er omheen gedrapeerd. Het beeld wiebelt op een oud krukje. Het heeft een soort aandoenlijke onbenulligheid waardoor het raakt. Het zachte materiaal dat het harde steen omarmt heeft iets ontroerends en ontlokt de kijker een glimlach. Ook haar titels zijn veelzeggend. Saskia Hoeboer gaat nog een stapje verder met gedraaide drollen, neuzen met knijpers erop, likkende tongen en opwindhoofdjes. Grappig en origineel.

    De tentoonstelling Draai is nog te zien t/m...

    Lees meer >> | 13 keer bekeken

  • KuuB presenteert Lou Vos

    23 juni 2021

    Eindelijk! De galeries en musea zijn weer open! Ik liep in Utrecht binnen bij KuuB. Bijna alle kunst krijgt een boost in de prachtige gewelven van deze witte, sfeervolle tentoonstellingsruimte. Deze keer is er de tentoonstelling Fragments of a landscape van de Utrechtse schilder Lou Vos. Lou maakt abstract werk gebaseerd op het landschap. Ze reist graag en komt graag in de natuur. Daar wordt ze altijd naar de details getrokken zoals ze vertelt in het filmpje dat draait in de galerie. Ze raakt gefascineerd door een mooie bladnerf, een boomwortel of schors. In haar werk heeft ze het concrete landschappelijke element van een horizon los gelaten. Eigenlijk nog niet helemaal want haar doeken worden vaak verdeeld in twee helften door een verticale lijn. In de verf laat ze de kracht en het robuuste van de natuur zien en anderzijds de kwetsbaarheid. Deze meer fragiele kant van de natuur toont zich in krassen en inkervingen in de verf. Zo loont het de moeite haar doeken van dichtbij te bekijken.

    Haar kleuren zijn vergrijsde tinten met zwart als accentkleur en soms felle tinten zoals groen, geel en oranje. Meestal geschilderd in de onderlagen en subtiel doorschijnend in de bovenlaag. Maar Lou schrikt ook niet terug voor knalgeel of feloranje en ook die verrassingen kom je tegen in de natuur en het landschap. Meestal pakt de kunstenaar groots uit op doeken van een zekere afmeting. Sinds kort schildert ze ook landschapsfragmenten op doekjes van 30 x 30. Deze zijn in blokken van 70 stuks op de vloer geschikt op een podium. Het zijn autonome werken maar verwijzen ook naar de grote doeken aan de muur. Zo gaat het werk onderling een dialoog aan. Ook de tuin met openstaande deuren in de zomer werkt mee waardoor de natuur en het groen naar binnen komen. Een totaalbeleving en een echte aanrader deze zomertentoonstelling!

    Fragments of a landscape van Lou Vos is nog te zien t/m...

    Lees meer >> | 14 keer bekeken

  • Lood kloppen

    1 februari 2021

    In deze tijden van lockdown is het een ongekende luxe dat ik een atelier heb waar ik kan schilderen. Zo hoef ik niet alle dagen thuis te zitten. Maar toegegeven, eigenlijk heb ik bar weinig geschilderd de laatste maanden. Daar zijn 100 redenen voor en soms is de reden heel banaal; ik heb geen zin. Nog banaler: ik heb geen schilderdoeken meer. Bij een groothandel bestel ik altijd een aantal tegelijk die dan voor de atelierdeuren met een vrachtwagen worden afgeleverd. Omdat het kwaliteitsdoeken zijn in aluminium frame en groot formaat, hangt er een behoorlijk prijskaartje aan. Zo kwam het beter uit de bestelling even uit te stellen. Daardoor liep ik weer eens door mijn oude collectie en schilderde sommige doeken over. Maar dat is moeilijker en minder vervullend als een nieuw doek. Ook werd ik uitgedaagd om op kleine doekjes te gaan schilderen want die had ik nog wel. Zo werkte ik verder aan mijn landschappelijke serie Industrial Classic Landscapes met afbeeldingen van oude meesters op het formaat 30x30. Eind 2020 nam ik afscheid van mijn cursisten, stopte met het geven van schilderlessen en werd het angstvallig stil in de wereld en in mijzelf. Gelukkig braken de feestdagen aan die je vervolgens niet uitbundig mocht vieren. Toch zagen we nog wat familie en vrienden op gepaste afstand. Toen we nog enkele verjaardagen in het gezin hadden en een aanlokkelijke stapel boeken om te lezen, kwam ik steeds minder in het atelier. De belangrijkste reden was: de flow ontbrak. Ik stond aan de vooravond van een nieuwe serie. Dat heeft iets van moed verzamelen.

    Inmiddels zijn de grote doeken gearriveerd. Dus die smoes kan ik niet meer gebruiken. Ik moet eraan geloven en stap op de fiets naar mijn atelier. Om te schilderen? Mis.
    Eer ik aan het schilderen ben, moeten er eerst vele kopjes koffie met schuimende melk doorheen. Genieten, kijken, schrijven, lezen, lopen, radio luisteren, knippen, bladeren, mijmeren, opruimen, materiaal verzamelen, kratten doorspitten, eten, krant lezen om het moment suprême maar zo lang mogelijk uit te stellen. Als ik zou roken, zou er zo een pakje sigaretten doorheen gaan. 
    Dan, eindelijk leg ik de maagdelijk witte doeken op de werktafel. Niet op de ezel maar plat en meestal twee tegelijk. Als compositiekunstenaar en materialenvrouw begin ik met materiaal dat ik eindeloos heen en weer schuif op de doeken. Vaak maak ik wat foto's om de compositie alvast in het klein te zien op de smartphone. Het schilderen is ondergeschikt en ondersteunt de compositie.
    Vandaag werk ik met lood. Uit een ladekast haal ik een oude tas vol loodflappen met een sticker erop. Het vermeldt het jaartal 2016 en de naam van een vriendin. Mijn handige man die huizen schildert en oplapt schenkt mij herhaaldelijk bouwafval en oud verweerd lood. Soms voor mijn verjaardag. Dit robuuste en verweerde lood van een oud jaren dertig huis ga ik gebruiken voor de serie landschappen Industrial Classics. Het lood is verfrommeld en gedeukt. Mooi van zichzelf. Om het ruwe materiaal op doek te kunnen verwerken moet het enigszins plat zijn en daarvoor heb ik een speciale, zachte hamer. Gekregen van manlief evenals de loodknipper die van pas komt in het ontwerpproces want soms moet het lood een kopje kleiner.

    Om een lang verhaal kort te maken. Ik ga naar mijn atelier maar schilder niet. Vandaag heb ik lood geklopt en op maat geknipt voor twee nieuwe doeken. Organisch materiaal, roest en afbeeldingen van oude meesters  erbij gezocht. Zo liggen de doeken op tafel te wachten voor de volgende stap. Dat is plakken en daarna drogen. Dan, heel voorzichtig komt de schilderfase. Zo ontstaat als vanzelf de flow, als je mazzel hebt. Afgewisseld met de worsteling. Ook die hoort er bij. Kunst kijken? Dit is de serie Industrial Classic Landscapes work in progress.

    Lees meer >> | 106 keer bekeken

  • Actuele kunst in de oude Bieb

    8 december 2020

    Aan de oude gracht in Utrecht stond het historische pand van de bibliotheek leeg. Deze verhuisde naar het iconische pand van het oude postkantoor aan het Neude. Zeventig kunstenaars laten nu in de oude bieb hun werk zien in een uitgebreide tentoonstelling verdeeld over zes verdiepingen. Elke verdieping heeft een eigen thema. In de donkere kelder huizen de kritische geesten. Marie-Line Kercret toont haar conceptuele installatie met wit geschilderde en gepleisterde ratten. Alsof ze in een sauna zitten op gouden stoeltjes gehuld in witte badhanddoeken rond een voetenbad. Een snoezig tafereel lijkt het. Maar dit verbeelden de duizenden proefdieren die gebruikt worden voor onze cosmetica. Zelfs als er 'dierproefvrij' op staat, kunnen er dierproeven buiten de EU zijn gedaan waardoor de wet omzeild wordt. Haar installatie baadt in het licht in een werfkelder aan het water. De rest van het werk op deze verdieping is tamelijk donker en door allerlei trappetjes soms moeilijk toegankelijk. Ook interessant is de video-installatie 'The Radium portrait' van Joyce Overheul. We zien vrouwen uit de jaren twintig die in radiumfabrieken werken om wijzers van klokken en horloges te beschilderen met lichtgevende, radioactieve verf. Een zeer giftig goedje waar de vrouwen later ziek van werden. Een onthutsend portret.

    De eerste verdieping is ingericht met het werk van de materiaalverleiders. Een feest om naar te kijken zoals de portretten van RaQuel van Haver op jute met pasteuze pasta en verf waardoor gegroefde gezichten met volle monden ontstaan. Amarentske Koopman schildert de muur met lijnen en vlakken om voor de muur loshangende rechthoeken van stof te hangen en ook een rood vlakje met een setje potloden. Heel komisch. Een mooi beeld waarbij vaste verf en losse stof in elkaar overgaan. Een en al vrolijkheid bij de kleurrijke installatie er tegenover vol huisjes, kralen, diertjes, speelgoed en krulspelden. Vergeet ook niet het zelfgebouwde object van oude boekenkasten van Jonathan Straatman te betreden. Vanuit zijn verlangen zoekt de kunstnaar naar een plek van stilte en reflectie. Je moet niet te dik of te lang zijn en goed kunnen bukken. Een kruip-door-sluip-door met spiegels en een bijzondere apotheose in het hart van de installatie. Daarna kun je even bijkomen op de volgende verdieping met het werk van Stillen en Tragen zoals het strakke werk van schilder Bas Lobik die jaren geleden zijn atelier had in hetzelfde pand. Zo heb ik van dichtbij zijn werk zien ontstaan. Een fascinerend proces van over elkaar geschilderde vlakken waarbij een lijntje blijft uitgespaard. Zo lijken het lijnenschilderijen. Elk werk krijgt zijn laatste kwaststreek in het midden met kwast nr. 24 die het schilderij tot een einde brengt. Bas twijfelt nooit wanneer een schilderij af is.

    Bovenin het pand zitten de Transformers, de Onderzoekers en Uitvinders. Daartussen nog de Dromers. Kortom voor ieder type is er kunst om van te genieten, je te verbazen of bij weg te dromen. Het is veel. Vooral de films vergen wat tijd en ik heb ze niet allemaal kunnen zien. Beneden bij binnenkomst staan televisies opgesteld met portretten van de kunstenaars. Helaas zonder koptelefoon zodat het een kakafonie aan geluid is. Bij voldoende concentratie kun je wat flarden opvangen van de gesprekken met de kunstenaar. De beelden zijn goed te volgen. De tentoonstelling Actuele kunst in de oude bieb is de moeite waard om te bezoeken, afwisselend en boeiend. Dit project van Utrecht Downunder is geopend tot 21 december van donderdag t/m...

    Lees meer >> | 160 keer bekeken

  • Lente in licht gevangen

    16 mei 2020

    De wereld komt langzaam weer op gang na een periode van vertraging. De seizoenen trekken zich daar weinig van aan en zo barst de lente los met zoet ruikende bloesems en ontluikende bloemen in een uitbundige kleurexplosie. Iets daarvan proef je in de tentoonstelling 'Als de lente doorbreekt' in de Utrechtse tentoonstellingsruimte Kuub. Hier zijn twee kunstenaars bij elkaar gebracht die totaal verschillend werk maken maar in kleurenpalet bijzonder goed bij elkaar passen en elkaars werk versterken. Een palet waar ikzelf nogal gecharmeerd van ben; de zachte tinten, gemengd met veel wit naast de aardetinten met soms een fel accent.

    Maartje Frenken schildert transparante lagen verf in de achtergrond waarop zij met kloddertjes verf natuur laat verschijnen. Soms enkele takken of heel suggestief geschikt in een vaas, soms abstract met bolletjes en dotjes verf waarin je met niet al teveel verbeelding bloemen vermoed. In haar werk met pastelkleurige tinten ruik je de ontspringende lente. Ze wisselt deze lichte doeken af met voorstellingen in donkere herfstkleuren. Maar ook daar breekt steeds weer het licht door. Ze heeft een mooie techniek van verfgebruik met lichte toetsen, vlekken en druipers die een bepaalde abstractie hebben maar waarin je toch onmiskenbaar een begonia ziet. Ik word erg blij van dit werk.

    Waar Maartje heel transparant werkt, schildert Toon Laurense met pasteuze olieverf. In dikke lagen bewerkt hij de verf met paletmes op het schilderslinnen. In eerder werk van hem zijn strakke landschappen te zien met pasteuze verfvlakken. Wat hij in Kuub toont is frivoler van aard. Lieflijk door de pastelkleurige tinten maar zeer robuust in de uitwerking. Wat een feest om naar te kijken. Zeker van dichtbij. In elk schilderij zitten wel honderd abstracte kleine schilderijtjes verwerkt. Heel boeiend om te zien. Je zou enige gelijkenis met het werk van Jackson Pollock kunnen zien maar dat is schijn. Waar Pollock de verf spontaan op het doek gooit of spuit en daarin de verf het werk laat doen, neemt Laurense meer de controle. Hij ontwerpt en schept de kleurvlakken een voor een. Elk kloddertje oranje is bedacht en bewust neergezet. Het is afgewogen werk met een grote uitstraling. Rustig van een afstand en zeer boeiend in de details. Ik houd ervan.

    Kuub is sinds kort weer geopend en zonder afspraak te bezoeken. Er is voldoende ruimte om te bewegen en heel druk is het nooit. 'Als de lente doorbreekt' is nog te zien t/m...

    Lees meer >> | 253 keer bekeken

  • Utrecht Overvecht in kleurvlakken

    26 maart 2020

    Toen de flats in Utrecht Overvecht werden afgebroken jaren geleden, stond beeldend kunstenaar Astrid Rubie aan de zijlijn. Ze keek door het bouwskelet heen en zag de felle kleuren van de binnenwanden. De bomen in het park stonden er voor als stille getuigen. Met dit beeld is zij als schilder aan de slag gegaan en zo ontstond de serie 'Overvecht'.
    De kleuren van de binnenmuren die tevoorschijn kwamen in het afbraakproces symboliseren eveneens de veelkeurigheid van Overvecht, een multiculturele wijk in Utrecht noord.
    De heldere kleuren heeft zij kubistisch in beeld gebracht met daarvoor de suggestie van bomen. Deze bomen zijn niet geschilderd maar vormen de drager zelf. Ze werkt namelijk op houttriplex en kiest haar materiaal in de timmerwerkplaats zorgvuldig uit. Knoesten en lijnen die in het plaatmateriaal zitten, krijgen in haar schilderkunst de suggestie van bomen. De organische vormen in het hout en de grillige lijnen van de stam contrasteren met de rechthoekige verfvlakken.

    De mooiste exemplaren vind ik die met warmgeel in de bovenhoek waardoor de suggestie van zonlicht wordt gewekt. De witte vlakken die zij soms aanbrengt geven een doorkijkje naar, ja naar wat? De leegte? Het eeuwige? Het tijdloze? Rubie maakt helder werk waar je niet in kunt verdwalen door de strakke lijnen maar die toch de verbeelding aan het werk zetten.
    De kunstenaar geeft rondleidingen op verzoek op Landgoed de Paltz waar zich een prachtige vallei bevindt. Dit betreft een oude zandafgraving. Het zand is in de jaren zestig gebruikt om de wijk Overvecht te bouwen. Nu groeien er bijzondere orchideeën.
    De tentoonstelling 'Overvecht' is te zien t/m...

    Lees meer >> | 281 keer bekeken

  • Relaxing Landscapes

    18 februari 2019

    Kunst in een ziekenhuis. Geen vreemde combinatie omdat van kunst iets troostrijks kan uitgaan in een omgeving waar leed en verdriet samenkomen. Ik merkte dat bij het opbouwen van de expositie en tijdens de keren dat ik de expo bezocht met familie of vrienden. Van verplegend personeel en ook van patiënten kwamen er fijne reacties. ''s Avonds loop ik hier een beetje door de gang en dan kijk ik naar uw werk. Elke keer zie ik weer iets nieuws en ik hou van de kleuren.' Zomaar een patiënt van de afdeling oncologie. Het zijn landschappen die rust geven, waar je in weg kan dromen 'Relxing Landscapes'. Ze ontstressen, ook al is het maar voor eventjes. De tentoonstelling is nog te zien t/m 26 februari in DIAK Utrecht, Bosboomstraat 1 Utrecht, 2e etage afdeling Oncologie.

    Lees meer >> | 453 keer bekeken

  • Utrechtse Atelierroute

    19 september 2018

    Utrecht is in het najaar het middelpunt van kunst en cultuur. Na Art Utrecht en het Uitfeest in de binnenstad in september, leeft kunstminnend Utrecht toe naar de Atelierroute in oktober. Bijna driehonderd kunstenaars openen hun atelierdeuren en geven een kijkje achter de schermen. Jonge kunstenaars laten videowerk zien, er zijn performances in de stad en installaties die je zullen verrassen. Beeldhouwers tonen hun beelden, keramisten laten hun baksels uit de oven zien, fotografen zetten je misschien wel gratis op de kiek en last but not least de schilders. In die categorie val ik zelf met mijn landschappelijke olieverfschilderijen. Graag laat ik je in het atelier mijn laatste serie 'Vulkanische grond'zien. Een serie die geïnspireerd is op mijn reis naar Australië en Nieuw Zeeland eerder dit jaar.

    Er zijn vijf deelroutes door de stad gemaakt en een route door Leidsche Rijn. Zo kun je kiezen wat je aanspreekt. Er zijn fiets- en wandelroutes beschikbaar. Het creatieve pand Concordia waar ik een atelier heb op de 1e etage, doet weer mee en we verwelkomen je graag (locatie G op de kaart). Concordia valt in de noordelijke route waar ook de Vlampijpateliers toe behoren. Twee creatieve broedplaatsen vol kunstenaars die samen goed zijn te combineren in een dagje kunst kijken.

    els vegter les2

    Mijn atelier in studio 146 biedt twee activiteiten aan. Zondag 7 oktober kun je kennismaken met het werk van cursisten. Het geeft een indruk van wat er tijdens meerdaagse workshops en op de wekelijkse schilderlessen gedaan wordt. Als je zelf wilt schilderen, ben je van harte welkom en kun je je die dag opgeven voor een workshop of schilderdag. Beginners en gevorderd, dat maakt niet uit. Het gaat in mijn lessen om schilderen met plezier, ontdekken en verdiepen.

    Zondag 14 oktober gaat de Atelierroute verder. Deze dag geef ik enkele demonstraties materieschilderen en laat je enkele voorbeelden zien. De demonstraties zijn om 12.00, 14.00 en 16.00 uur. Je kunt voor € 5,-  zelf een klein doekje maken. Van harte welkom!
    Op beide dagen krijg je 25% korting op een schilderij naar keuze!
    Dit vanwege mijn 25-jarig bestaan als kunstenaar en ondernemer. Lees hier meer.

    Utrechtse Atelierroute zondag 7 en zondag 14 oktober van 11.00-17.00 uur.

    Kunstenaars Concordia, Concordiastraat 68, Utrecht.

     

    Lees meer >> | 512 keer bekeken

  • Overzichtstentoonstelling Samaya

    6 juli 2017

    IMG_4497.jpg

    In een voormalig klooster van de Augustinessen te midden van gras en polder, is een grote tentoonstelling van Els Vegter te bezichtigen. Vijftien jaar werken als beeldend kunstenaar heeft een aanzienlijk oeuvre opgeleverd. Een kleine vijftig werken doet mee aan de solo-tentoonstelling in het huidige conferentiecentrum Samaya. Huidlandschappen, Kustlijnen, Laagland en Landhuid als ook enkele assemblages met lood, roest of elfenbankjes verfraaien de nissen van de kloostergangen. Het licht van de binnentuin werpt zacht licht op de kleurrijke, gelaagde olieverfschilderijen. De opening eind juni werd druk bezocht en er werd gelijk een tweetal werken verkocht. In september is er nog een mogelijkheid om aan te haken bij een persoonlijke rondleiding van de kunstenaar. Heb je hiervoor belangstelling? Stuur dan even een mail aan info@elsvegter.nl

    Congresgangers bij Samaya kunnen de tentoonstelling dagelijks bekijken t/m eind oktober 2017. Hollendewagenweg 20 Werkhoven.

    IMG_4494.jpg

    Lees meer >> | 755 keer bekeken

  • Sieraden in de Oude Hortus

    17 mei 2017

    IMG_3398De combinatie van groene natuur en stralende sieraden in goud en zilver vormt een verassende. Een groep van 24 goud- en zilversmeden treedt sinds vijf jaar gezamenlijk naar buiten onder de naam 'Utrechtse schatten'. Dit keer is het werk van de eerste vrouwelijke hoogleraar van Nederland, Johanna Westerdijk inspiratiebron. Ze bestudeerde de natuur en in het bijzonder schimmels en de fytopathologie. Dit is terug te zien in de verschillende sieraadontwerpen. De groefjes van de onderkant van een paddestoel bij Anneke Schollaardt, de fragiliteit van een wandelende tak bij Kevin Timmerman, de iepziekte als inspiratiebron bij Arthur Abeille of heksenkringen die leiden naar sierlijke ringen van Maja Badnjevic. Elke kunstenaar vertaalt de wereld van ziekten en schimmels naar zijn of haar eigen ontwerp. De uitstalling in de oude hortus is bijzonder. Sommige halssieraden staan in kistjes op het water en drijven tussen de (papieren) waterlelies. Een heerlijke groene, meditatieve plek om rond te dwalen en je te vergapen aan zoveel moois. Wil je alle foto's zien? Kijk dan hier. De tentoonstelling Schatten in de Hortus IV: Leef! is nog te zien t/m 5 juni aan de Lange Nieuwstraat, Universiteitsmuseum Utrecht. Meer informatie www.utrechtseschatten.nlIMG_3375

    Lees meer >> | 903 keer bekeken

  • Meer blogs >>